تاریخچه مرکز تحقیقات نانوفناوری در دارورسانی
مقدمه و شکلگیری ایده اولیه:
با ظهور نانوفناوری به عنوان یکی از ستونهای اصلی تحول در علوم پزشکی و داروسازی در دهههای اخیر، ضرورت ایجاد بستری متمرکز برای بهرهگیری از این دانش در طراحی سیستمهای نوین انتقال دارو احساس شد. ایده اولیه تأسیس این مرکز در اواسط دهه ۹۰، با گردهمایی جمعی از اساتید و پژوهشگران برجسته دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی شیراز شکل گرفت. هدف اصلی این مرکز، گذر از روشهای سنتی دارورسانی و دستیابی به تکنولوژیهای هوشمند برای هدفگیری بافتهای بیمار (مانند تومورهای سرطانی) و کاهش عوارض جانبی داروها بود.
تأسیس و موافقت اصولی:
پس از یک دوره فعالیت غیررسمی در قالب گروههای پژوهشی و انتشار مقالات ارزشمند در سطح بینالمللی، این مجموعه موفق شد زیرساختهای آزمایشگاهی لازم را فراهم آورد. سرانجام با تدوین برنامههای راهبردی و تایید شورای پژوهشی دانشگاه، درخواست تأسیس مرکز به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ارسال گردید. در سال 1393، شورای گسترش دانشگاههای علوم پزشکی با "موافقت اصولی" تأسیس مرکز تحقیقات نانوفناوری در دارورسانی موافقت کرد و این مرکز رسماً فعالیت خود را به عنوان یک واحد تحقیقاتی مستقل آغاز نمود.
دوران توسعه و ارتقا:
در سالهای نخست، تمرکز مرکز بر تجهیز آزمایشگاههای تخصصی از جمله آزمایشگاههای نانوسنتز، آنالیز دستگاهی و کشت سلولی معطوف بود. با جذب نخبگان و فارغالتحصیلان رشتههای نانوفناوری دارویی، بیوتکنولوژی و شیمی، مرکز توانست در کوتاهمدت حجم تولیدات علمی خود را به طور چشمگیری افزایش دهد. این موفقیتها منجر به دریافت "موافقت قطعی" از سوی وزارت متبوع در سال 1401 گردید.
وضعیت کنونی و دستاوردها:
امروزه مرکز تحقیقات نانوفناوری در دارورسانی، با بهرهگیری از متخصصان مجرب و تجهیزات پیشرفته، به عنوان یکی از مراکز پیشرو در سطح کشور شناخته میشود. این مرکز نه تنها در حوزه تولید علم و چاپ مقالات در مجلات با ضریب تأثیر (Impact Factor) بالا سرآمد است، بلکه با ورود به حوزه فناوری، ثبت اختراعات متعدد و همکاری با صنعت داروسازی، گامهای موثری در بومیسازی نانوداروها و تبدیل دانش به ثروت برداشته است. این مرکز همچنین به عنوان قطب آموزش محققان جوان، سالانه پذیرای تعداد زیادی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی (Ph.D و ارشد) برای گذراندن دورههای پژوهشی و پایاننامههای کاربردی است.
